Praca w Grecji

Natalia przecież ja wiem że jesteś z biura ABC przecież u was znane motywy były pisania na forum o superlatywach greckich

Mineło trochę czasu....Składałam zeznania na Policji. miałam kontakt z Lastradą i Itaka .
Być może bardziej, bliżej sie ktoś temu tematowi przyjrzał.Policja nie zrobiła nic.
Wszyscy mówili -ale nic wam się nie stało-.
Dziewczyny teraz gospodarka Grecji upadła wakacje są za dosłownie 1000zł.Nie jedzie do pracy.Nie oglądacie telewizji?
Odradzam raz jeszcze.

Ja jechałam przez dwie agencje jedną z polski ISA która skierowała mnie do Agencji greckiej tam babeczka która trochę mówi po polsku trochę po czymś podobnemu pomogła znalessc hotel na jedną noc i na drugi dzień wysłali mnie do pracy na wyspę Myconos , mały hotel i restauracja ARTE&MARE. tam zobczyłam że są na świecie naprawdę źli ludzie. Mariia - szefowa to największa cholera jaka widzaiłam, mówiła ze nie ma problemu żeby zapłacić więcej jak będe dobrze pracować, ehhe żeby na czas posprzątać ogromną restauracje trzeba było przychodzic z godzinęwcześnie j żeby się wyrobić i nie sprzątac przy gościach, nie wspomne o bólu krzyża i pracy bez jedzenia
(tylko sandwicz około 12 - jak był czas zjeść) o wodzie praktycznie , bo o kawe tez trzeba było błagać. zakwaterowanie wielkości łazienki pod resturacją, z małym okenkiem dla 3ech kobiet, z łazienką dla około 15 osób (sami faceci Albania, Macedonia) jedyny posiłek po pracy , jak ładnie poprosisz kucharza i będziesz dla niego miła to dostaniesz nawet ciepłe to coś. To wszystko jakies 7 km od najblizszego marektu. Szef Dimtri - jak nie chce z Toba gadać i mówi jutro rano przyjdż i tak z 10 dni pod rząd chodzisz i prosisz o pieniądze . oczywiście zero kasy za nad godziny i minus 200 euro dla agencji. (agencja oczywiście nic o tym nie wspomniała)

do lobo : stanowczo się z tobą nie zgadzam ja mam pozytywne wrażenie odnośnie Grecji i Greków tak samo grupa moich znajomych MAŁO TEGO że skończyłam szkołę to studiuje na ostatnim roku dwóch fakultetów i to ,że tobie się nie powiodło nie znaczy, ze masz obrażać cały naród grecki ! Kto korzystając legalnie z pośrednictwa pracy płaci 200 Euro za nic! Bez obrazy, ale takie firmy działają właśnie takim ludziom, którzy łatwowiernie i bez namysłu wykładają kasę nie wiadomo komu bez jakiejkolwiek gwarancji, czy wy ludzie wyjeżdżając wcześniej z jakimkolwiek biurem nie czytacie opinii, nie szukacie informacji na temat legalności, itd... Faktycznie ze w Grecji zdarzają się prymitywni ludzie, i prymitywni pracodawcy ale to samo w Polsce - wiem bo w sezonie 2 lata temu pracowałam nad morzem też po 18 godzin dziennie ! Ja pracowałam w hotelu ,do którego wyjechałam z jednym z biur i jestem bardzo zadowolona, hotel na poziomie, manager na poziomie , kontrakt podpisany przed wyjazdem , wcześniej rozeznałam się w opiniach na temat biura ,jego istnienia , sprawdziłam wszelkie szczegóły i wyjechałam! GRECJA TO NAJPIĘKNIEJSZY KRAJ !I to jest opinia moja i moich znajomych a NIE próba dowartościowani a się !Pozdrawiam wszystkich Natalia Chlebowska

Biura wyzysku

Na początku wszystko ma wyglądać prosto, łatwo i jeszcze opłacalnie. Pracownicy biur pośrednictwa pracy roztaczają przez swymi klientami wizję Eldorado i obiecują ekonimiczne ?cuda?. Scenariusz wyjazdu za granicę przypomina niemal bajkę o Kopciuszku, po którego przyjeżdża karoca, powstała z przemienionej za dotknięciem magiczną różdżką dyni, razem z woźnicami i zabiera go na saksy, z których wróci bogaty niczym magnat. Na obcej ziemi zapewnią mu nie tylko dobrze płatną pracę, zakwaterowanie, ubezpieczenie i wszelkie prawa pracownicze, ale nawet - jak to nieraz bywa ? także zakwaterowanie dla przyjeżdżającyc h w odwiedziny krewnych, czy możliwość posługi kapłańskiej przez polskiego księdza. A nawet jeśli nie wróci z kupą szmalu, która zapewni utrzymanie jemu i jego rodzinie na długi czas to przynajmniej i tak uzbiera sobie na kilka miesięcy spokojnego życia w kraju, zanim znowu nie przyciśnie go konieczność kolejnego wypadu za granicę. Obietnice i roztaczane wizje wyglądają tak kuszącą i brzmią dla ludzi tak obiecująco, że jadą oni w nieznane z optymizmem i z nadzieją, wierząc w cyfry widniejące na zezwoleniach na działalność biura, z którego korzystają i traktując je jako gwarancję swojego bezpieczeństwa i prawdziwości obietnic. Wierzą, że te cyfry są gwarantem prawa, stoją na jego straży, bo są świadectwem legalności działalności biura, a ?legalny? znaczy ?pewny? i ?zgodny z prawem?. Ufni więc niczym dzieci w świat i ludzi, we wszechmoc i długie macki prawa ? zapominając równocześnie o tym, jakże łatwo jest to prawo bezkarnie ominąć i oszukać ? zostawiają swoje rodziny, płacą ostatnie pozostałe im grosze przewoźnikom i pośrednikom i wyruszają po złote runo.
Gwoli prawdy i szczerości trzeba przyznać, że znakomity odsetek agencji pośrednictwa pracy wyświadczył ludziom nieocenioną pomoc, znajdując im zatrudnienie za granicą i zadbał o to, by w obcym kraju mogli żyć i zarabiać w godnych, ludzkich warunkach. Jednak wciąż niestety w biznesie tym działają i tacy, dla których zmuszony do poszukiwania chleba na innej części kuli ziemskiej człowiek jest niemal rzeczą, którą można handlować i na której handlem można świetnie zarobić. To łatwa ofiara i dogodna okazja do szybkiego i nielegalnego wzbogacenia się i to pod przykrywką legalności.
Jeden z czytelników Kuriera Ateńskiego, tuż po powrocie z pracy w Grecji, do której trafił za pośrednictwem agencji napisał:
Wszyscy wiemy, jak bardzo popularne są w dzisiejszych czasach wyjazdy za granicę. (...) Jednak większość ludzi wybierających się do pracy za granicą nie zdaje sobie sprawy z tego, jakie niespodzianki szykują im ?obce ziemie?, już od momentu postawienia na nich pierwszego kroku.
Wciąż dla wielu osób w momencie postawienia nogi na ziemi obiecanego Eldorado karoca znowu staje się dynią, woźnice szczurami, a obietnice szybkich zysków okazują się obietnicami gruszek na wierzbie, czyli zwykłą ułudą.

Greckie Eldorado kilka lat temu...
Pani J. jest dziś kobietą ?lekko? po pięćdziesiątce. Co prawda jej perypetie (które określa mianem ?horroru?) z jednym z ateńskich biur pracy miały miejsce osiem lat temu, jednak pewnie wspomnienia z tamtego okresu jeszcze do dziś budzą w niej emocje, tym bardziej, że biuro to do dnia dzisiejszego istnieje i do dziś padają zarzuty pod adresem poprawności jego funkcjonowania ? co z kolei potwierdza otrzymany przez redakcję Kuriera Ateńskiego list jednej z czytelniczek. A to z kolei świadczy, że od tamtego okresu nie zmieniło się wiele w tym przypadku.
Pani J. za możliwość pracy w Grecji ? a dokładnie na jedenej z greckich wysp - zapłaciła bajońską jak na tamte czasy sumę prawie czterech tysięcy złotych. Przez okres trzech miesięcy, czyli dokładnie tyle, ile ważna była jej wiza, nie mogła narzekać. Jednak po upływie tego czasu biuro pracy odwróciło się do niej plecami ? by nie powiedzieć dosadnie, ale adekwatnie do sytuacji: ?wypięło się?, twierdząc, że nie ma wpływu na to, by na przykład pracodawcy nie wykorzystywali jej za darmo chociażby do pilnowania ich dzieci nocami, kiedy oni w najlepsze się bawili. Nie obchodziły ich również nie uregulowane w stosunku do pani J. należności za wykonaną przez nią pracę.
Biuro bardzo skrupulatnie dbało o to, by pracujące na wyspie Polki nie mogły się ze sobą kontaktować w celu wzajemnej pomocy czy wymiany informacji na temat możliwości zmiany pracy. Mniej doświadczone i mniej zaradne kobiety w swej naiwności korzystały również z pośrednictwa biura w przesyłaniu do Polski pieniędzy dla ich rodzin, płacąc za tę usługę prowizję tak pracownicy biura, jak i kierowcy, który te pieniądzę przewoził. Wśród tych łatwowiernych znalazła się również nie znająca panujących tam wówczas realiów i nie znająca możliwości innych rozwiązań tego problemu pani J.. Później jednak zaczęła prosić o tę przysługę znajomych. Z biegiem czasu dowiedziała się również, że mogła sobie sama zmienić pracę i nie była w tej kwestii uzależniona od biura.
Z jej relacji wynika, że pracująca w tej agencji Polka wraz z kierowcą sprowadzali na własną rękę pracownice z Polski i w zamian za to, że - jak twierdzili - założyli za nie pieniądzę, zabierali im paszporty, uniemożliwiając tym samym jakąkolwiek próbę sprzeciwu wobec tego, gdzie i w jakim celu je wysyłali. A wysyłali je nawet do robót polowych. Część z tych kobiet ? jak mówi pani J. ? kwaterowali w swoim mieszkaniu, pobierając za to opłatę większą od tej, jaką normalnie zapłaciłyby w hotelu. To, co robili, nie mieściło się w głowie ? dodaje podczas telefonicznej rozmowy.
Dziś można by powiedzieć, że Grecja w pewien sposób wynagrodziła jej krzywdy, jakie zaznała podczas pierwszego zderzenia z rzeczywistością panującą w tym kraju: dziś ma u swego boku człowieka, który zapewnia jej byt i o nią dba. To dzięki niemu nie musi już pracować i przeżywać rozterek i tego wszystkiego, co przeżywają przyjeżdżające tu do pracy kobiety.

Greckie Eldorado dziś...
Pani M. również jest kobietą nie wiele ponad pięćdziesięciol etnią i akurat na ten wiek przypadło jej zmaganie się z nieuczciwością biur pracy. Pomimo tego, iż zgodnie z umową zawartą z współpracującą z greckim biurem polską agencją zagwarantowano jej, że otrzyma pracę natychmiast po przyjeździe do Grecji to musiała na nią czekać pięć dni. Wysłano ją poza Ateny, choć była temu niechętna, jednak nie chciała czekać dotąd, aż znajdzie się ?coś? w stolicy. W końcu nikt jej tego przecież nie mógł zagwarantować, a zwlekać dłużej już nie mogła. Kiedy zaproponowana jej praca okazała się niezadowalająca i ponad jej siły, pani M. postanowiła powiadomić o tym biuro. Odpowiedź, którą wówczas otrzymała, brzmiała: Proszę wytrzymać tak długo, jak się da, a teraz proszę wysłać pieniądzę za znalezienie pracy (150 euro). Pani M. wytrzymała trzy miesiące, po czym postanowiła wrócić do Aten. Tam ? jak pisze dalej w swej relacji ? wysiadywała w biurze od 9-ej do 19-ej około tygodnia. Ponieważ powiedziałam, że teraz chcę pracę tylko w Atenach i nie mam zamiaru zwiedzać całej Grecji za swoje pieniądze ? dodaje. Wydawało się, że szczęście jej sprzyjało, gdyż w momencie, kiedy zasoby jej portfela były niemal zerowe, okazało się, że potrzebna jest kobieta do opieki nad starszą panią mieszkającą właśnie w Atenach. Warunki były całkiem przyzwoite: 12-14 - godzinny dzień pracy, 3 posiłki dziennie i wolne w niedzielę do godziny 21-ej. Wszystko wyglądało całkiem nieźle, ale niestety, tylko na papierze. W rzeczywistości codziennie czekała na nią pusta lodówka, wykonywanie zajęć, które do jej obowiązków nie należały i praca w zwiększonym wymiarze godzin ? także nocną porą i oczywiście za darmo. Kolejna skarga do biura także nie przyniosła żadnych efektów. Zobaczymy, co się da zrobić ? obiecali. Przy okazji pani M. dowiedziała się również od rozmawiającej z nią w tej sprawie osoby, że to normalne, Grecy tak robią i trzeba się z tym pogodzić. Kiedy wyprowadziła się od nieuczciwych pracodawców i osobiście opowiedziała właścicielowi agencji o swojej sytuacji, kazano jej wrócić tam z powrotem i czekać dotąd, aż nie otrzyma zapłaty. Zagwarantowano jej również, że bez zapłacenia jej za przepracowany okres pracodawca nie ma prawa jej wyrzucić z domu. Niestety, także i tym razem okazało się, że były to tylko obiecanki, bo w momencie, kiedy wymówiono jej mieszkanie i ? ponieważ za otrzymaną wcześniej radą stanowczo odmówiła jego opuszczenia, żądając najpierw zapłaty ? zadzwoniono do biura i po krótkiej rozmowie przekazano jej słuchawkę. Pośredniczka powiedziała jej, że ma opuścić mieszkanie, a pieniądze dla niej zostaną dostarczone do biura na następny dzień. Była godzina 20-a, pani M. nie miała pieniędzy na hotel. Co mam robić? ? zapytała. Mnie to nie obchodzi ? usłyszała w słuchawce. Przetrwała tylko dzięki pomocy znajomej, a swoich pieniędzy do dziś nie odzyskała, nawet pomimo ogromnego zaangażowania w tę sprawę polskiej agencji, która pośredniczyła w kontaktach z agencją grecką. Niby pewnego dnia nadeszła wiadomość, że ma się zgłosić po ich odbiór, ale na miejscu okazało się, że żadnych pieniędzy nie było i nie będzie. I z panią kończymy już wszelkie rozmowy ? zakończyła rozmawiająca z nią Polka.
Nie mniej rozczarowań, niespodzianek i rozgoryczeń czekało w Grecji także pana Z., który podobnie jak większość udających się do pracy za granicę osób wyjeżdżał z kraju z nadzieją na lepsze, zadowolony z oferty greckiego biura pracy, ufny w jego kompetencje i obietnice. Uprzedzono go, że poszukiwanie pracy może potrwać do dwóch dni i za nocleg będzie musiał w tym czasie zapłacić we własnym zakresie. Na ?szczęście? zaoferowano mu tani nocleg w hotelu, który znajdował się pod siedzibą biura.
Po przekroczeniu progu tego hotelu zastałem warunki zupełnie nie przypominające obiecanych przez biuro.(...) Zastałem brud, brak podstawowych środków czystości (np. papieru toaletowego), odpadający ze ścian tynk i tylko zimną wodę. Oczywiście za zakwaterowanie w tym ?hotelu? musiał uiścić opłatę. Kiedy powrócił tam niezadowolony ze znalezionej dla niego za pierwszym razem pracy, doświadczył jeszcze dziwniejszych niespodzianek, a mianowicie przepełnienie pokoi, w których mieszkali ludzie podobnie jak on czekający na pracę. Ten fakt potwierdziła również jedna z naszych rozmówczyń.
Ale problem z hotelem był właściwie niewinnym niedopatrzeniem naprzeciwko tego, co spotkało go na jednej z wysp, na którą został wysłany w celu podjęcia pracy w pralni, gdzie miano mu zapewnić pełne wyżywienie i nocleg, a dzień pracy miał wynosić 10 godzin.
Rzeczywistość ? pisze pan Z. ? okazała się zupełnie inna. Czas pracy wynosił 16 godzin, otrzymywałem jeden posiłek, który nie dostarczał mi siły na taką ilość godzin pracy, w której zresztą byliśmy wszyscy poniżani i poganiani, niczym zwierzęta (brakowalo tylko biczów, kajdanek i kuli u nóg). Najciekawszym prezentem w tej całej niespodziance były dla nas noclegi... w cerkwi, w której dodatkowo właściciel złośliwie często wyłączał wodę. Wiele pracowników nie wytrzymało napięcia nerwowego i zrezygnowało z pracy. Oczywiście pan Z. niejednokrotnie kontaktował się z biurem w sprawie panujących w jego miejscu pracy ?obozowych? warunków. Na początku mówiono, że biuro zainterweniuje w tej sprawie, lecz później zbywano go zdaniami typu: jak wytrzymał pan 3 tygodnie, wytrzyma pan i następny miesiąc, a co do posiłków to otrzymaliśmy informację od właściciela, że są one wystarczające. Tylko co znaczy w tym wypadku słowo ?wystarczające?..? Właściciel jednego z ateńskich biur pracy, zapytany o komentarz w kwestii problemów z brakiem lub niewystarczając ą ilością wyżywienia w miejscu zatrudnienia pomimo wcześniejszych zapewnień i gwarancji dla pracownika powiedział, że różnie to z tym bywa, bo jeden zje więcej, a drugi zje mniej. To chyba głupia odpowiedź... ? padły wówczas opinie na temat tej wypowiedzi. W jej świetle wygląda na to, że skoro jest taka dowolność w interpretowaniu wyrażenia ?zapewnienie wyżywienia? to każdy indywidualnie powinien mieć uwzględnione w umowie dzienne menu, aby uniknąć nieporozumień i głodowania...
Ale cóż, to jest właśnie Grecja... ? jak powiedział panu Z. pracownik agencji...

Wygrać z rzeczywistością
Przytoczone powyżej historie świadczą o tym, że bardzo często żadna litera prawa nie jest w stanie zagwarantować nam przestrzegania naszych praw i uchronić nas przed ludzką chciwością i pazernością; żadne liczby na numerach pozwoleń, żadne umowy nie gwarantują obrony przed bezprawiem. Na nic zdają się porady, by przed wyborem biura, z którego usług zdecydujemy się skorzystać, sprawdzić w polskiej ambasadzie, czy jest ono legalne, bo nawet w tych legalnych jest pobierana opłata. Ci, którzy należą do rzeszy ludzi stojących za cyframi i numerami paragrafów zamiast pomóc sami łupią nas z ciężko i w stresie zarobionych pieniędzy, nie dbając o to, jakim nakładem pracy zostały one zdobyte i zapominając o swoich względem nas obowiązkach. Wciąż dla wielu pozbawionych innego wyboru osób współpraca z agencjami pośrednictwa pracy przypomina walkę na wytrzymałość i odporność psychiczną na zasadzie: jeśli chcesz to, co ci obiecaliśmy, to musisz dostosować się do warunków gry, które my dyktujemy. Tu na obcej ziemi nie masz innego wyjścia.
Bajka o Eldorado przypominać może obozy pracy, a obiecane góry złota ? walką o marne grosze za cieżką pracę i masę wyrzeczeń. Jesteśmy źle traktowani i przez biura i przez pracodawców. Nie mamy żadnych praw, nie mamy gdzie pójść po pomoc, bo Grek trzyma z Grekiem. Jest to jedna wielka mafia handlu pracownikami i my im jeszcze za to płacimy, choć w Unii jest to zabronione ? pisze pani M.
W tej nierównej walce poszkodowani są zdani na własne siły, bo nikt inny nie ma ochoty wytoczyć ciężkich dział, bo albo nie ma w tym interesu, albo nawet na tym straci. A poszkodowani i wykorzystani pracownicy nie zawsze dysponują odpowiednimi środkami, by chwycić diabła nieuczciwości za rogi. Najczęściej ich próby odzyskania swoich pieniędzy są serią próśb i błagań o zwrot należności i kończą się rezygnacją.
Co sprytniejsi i odważniejsi zorietnowawszy się, co w trawie piszczy, dziękują za współpracę i już własnymi siłami próbują zrealizować cel, który przywiódł ich na obce ziemie, ufając własnym rękom, ciężko pracując, kombinując, jak zarządzać zdobytymi środkam, by jak najwięcej zaoszczędzić, mieszkając ?na kupę? do spółki z innymi osobami w ciasnych pokojach, pozbawieni prywatnego życia, ale szczęśliwi, że nie wrócą z niczym. Często pomagają im obcy ludzie, którzy znają już dobrze smak emigracyjnego chleba i znając wszelkie pulapki wiedzą, jak się poruszać w tym labiryncie wyzysku. Tak było w przypadku pani J., która w rozmowach z bardziej doświadczonymi Polkami dowiedziała się, jak może oszukać wmawianą jej przez biuro rzeczywistość i jak sobie radzić ze stawianymi przed nią problemami. Niektórym więc udaje się z tej trudnej próby wyjść zwycięsko: zapłacili ten haracz, do uiszczenia którego wcale nie byli z prawnego punktu widzenia zobowiązani, ale jakoś wyszli na swoje i mimo ciężkich doświadczeń wrócili do kraju z portfelem trochę grubszym od tego, z jakim przyjechali na zagraniczne zarobkowe saksy. Nie wszystkim jednak ? czy to ze względu na wiek, czy to ze względu na stan zdrowia - jest tak łatwo otrząsnąć się z doświadczonego szoku i złapać drugą szansę.

Druga strona medalu
Przez tyle lat swego istnienia nieuczciwe, choć legalnie działające biura pracy nauczyły się wykorzystywać ludzką bezradność. Wypracowały metody, dzieki którym są w stanie nakłonić klientów do przyjęcia pracy, której tak naprawdę nie chcą. Nie mamy żadnej możliwości, aby dokonać wyboru pracy i płacy ? pisze pani M. - Tam (czyli w biurach ? przyp. E.S.) zawsze jest ta sama metoda : Nie ma, nie ma... A kiedy jesteśmy zmęczone czekaniem zgadzamy się. Właściciele agencji wiedzą, że za uwolnienie od ciężaru świadomości pozostawania bez pracy wiążącego się być może z widmem pozostania bez środków do życia są one gotowe zapłacić każde pieniądze ? nawet jeśli wiedzą, że pobieranie od nich opłaty za to, że znaleziono im pracę jest nielegalne. To jest ich atut, as w rękawie, gwarantujący skuteczność i wygraną. Dlaczego pomimo tego, że biura nie wywiązują się ze swoich obowiązków i praktykują nielegalne działania w ich poczekalniach wciąż wysiadują całymi dniami kolejne kobiety, czekając na jakąkolwiek ofertę pracy dla nich i będąc gotowymi zapłacić za to, wiedząc, że jest to niezgodne z prawem (bo trudno założyć, że żadna z nich o tym nie wie...)?
Prawda jest taka, że to właśnie dzięki nam te biura istnieją i dzięki nam się nielegalnie bogacą. Bo wyobraźmy sobie taką utopijną wizję, że nagle nikt nie jest zainteresowany korzystaniem z ich usług i nagle w ich poczekalniach robi się pusto... Tracą tym samym prawo bytu... Może wtedy zmieniliby stosunek do swoich klientów..?
Trudno oczywiście winić te kobiety (zresztą nie tylko kobiety i nie tylko Polaków, bo przecież biura te współpracują z osobami pochodzącymi z wielu innych krajów) za to, że chwytają się ostatniej deski ratunku w nadziei na to, że być może w każdej chwili zjawi się ich wybawca w postaci pracodawcy, który poza pensją da im również wiążące się z nią poczucie bezpieczeństwa i uwolni od tego stresu wynikającego z niepewności jutra. Przyciśnięci do muru będą płacić. Takich ludzi łatwo wykorzystać, a mechanizm tego przypomina powiedzenie, że to okazja czyni złodzieja. Świadomość, że ktoś przyjeżdża na zarobek, bo pewnie ?nie wydala? we własnym kraju ośmiela do narzucenia mu zasad gry.
Emigracyjne ?żółtodzioby? więc doznają szoku stając twarzą w twarz z rzeczywistością , która odbiega od stworzonych przez nich na podstawie roztaczanych przez agencje opisów wizji. Obskurny hotel, brak ciepłej wody, żadnej protekcji ze strony biura w przypadku problemów... Według zeznań dwóch kolejnych osób, zdarza się, że klienci biura są kwaterowani w hotelach, w których zazwyczaj miejskie prostytutki wynajmują pokoje na czas ?pracy?. Sa to tanie hotele, znajdujące się w centrum Aten. Z jednej strony skoro biuro pobiera - nie wiadomo z jakiego tytułu - opłatę od przyjeżdżająceg o do pracy czlowieka to - logicznie myśląc ? powinno mu w ramach tej kwoty zapewnić i godny nocleg. Jednak wobec obecnej rzeczywistości i tak dobrze, że pomagają im znaleźć i te tanie hotele. Bo w innym przypadku co by się z tymi ludźmi stało? Czy byłoby ich stać na wynajem normalnego hotelu, o w miarę przyzwoitym standarcie?
Zresztą, niby czemu mamy się dziwić Grekom, że wykorzystują emigracyjnych nowicjuszy, stawiających swe pierwsze kroki na obcym lądzie, skoro my sami często na sobie zarabiamy, handlując między sobą ofertami pracy, ?dniówkami?, czy chociażby pobierając tak zwane ?odstępne? za to, że ktoś wprowadzi się do mieszkania, z którego dobrowolnie się wyprowadzamy? Żyjący w Wielkiej Brytanii Polacy są jeszcze bardziej ?przedsiebiorczy ?: omijając wszelkie prawne przepisy wynajmują rodakom nie należące nawet do nich mieszkania. To się nazywa mieć smykałkę do interesów: nie posiadając zupełnie nic i nic nie robiąc pomnażają swoje dochody. Wygląda więc na to, że znajdujący się w potrzebie człowiek nawet dla własnego rodaka jest kuszącym kąskiem, jeśli można na nim zarobić choć parę groszy...


Wersja ?od kuchni?...
Pani S. pracuje w jednym z greckich biur pośrednictwa pracy już od kilku lat. Według niej sytuacja, dotycząca problemów z agencjami pracy nigdy się nie zmieni, bo zawsze będą dobrzy i źli ludzie i dobre i złe biura. Sam status legalności biura też o niczym nie świadczy, bo z rozmów, jakie prowadziła ze swoimi klientkami wynikało, że uciekały one tak z nielegalnych, jak i z legalnych i to nie legalność świadczy o solidności biura. Takie samo zdanie na ten temat miała inna rozmówczyni, która kilka lat temu pracowała w nielegalnej agencji i która twierdzi, że korzystające z ich usług kobiety były otoczone odpowiednią opieką, zawsze mogły liczyć na interwencję w przypadku jakichkolwiek problemów i nigdy nie było z ich strony żadnych skarg.
Pani S. twierdzi, że ściganie nielegalnych biur przez te legalne jest elementem rynkowej gry, mającej na celu wyeliminowanie konkurencji. Tak naprawdę może tylko około 20% wszystkich biur nie wywiązuje się ze swoich obowiązków. W końcu nie można też pomijać faktu, że jednak wiele osób ? także spośród znajomych pani S. ? w każdym kolejnym sezonie letnim wraca do Grecji i to bardzo często do tej samej pracy. W opinii pani S. przyjeżdżający za granicę w poszukiwaniu chleba Polacy mają zbyt duże wymagania. Ja zawsze powtarzam: przyjechaliście do Grecji ? skończyły się obiadki mamusi ? mówi. Polacy są nauczeni jeść codziennie mięso i dla nich często jego brak w zestawie obiadowym oznacza powody do narzekań na jakość wyżywienia, jakie mają w miejscu zatrudnienia. Skarżą się również na to, że z powodu dużej ilości godzin pracy nie mają czasu pójść na plażę i popływać w morzu. A przecież przyjechali na zarobek, a nie na wczasy...
Pani S., z punktu widzenia osoby, która również - zanim trafiła do agencji pośrednictwa - pracowała na wyspie, zupełnie nie potrafi zrozumieć takich roszczeń. Ja w pracy nie miałam takich wymagań, jak osoby przychodzące do naszego biura. Co kazali, to zrobiłam, co mi dali do zjedzenia to zjadłam. Czasami nawet były to frytki z ketchupem. I też dużo i ciężko pracowałam.
Trudno jest jej również przyznać rację tym, którzy narzekają na warunki, jakie zastają w miejscach, w których zostali zakwaterowani na okres oczekiwania na pracę. W końcu powinni oni sobie zdać sprawę z tego, że za kwotę 5, 7 czy 10 euro nie mogą się spodziewać nie wiadomo jakich luksusów. Nikt zresztą nie był zmuszony korzystać z tych noclegów; biuro było przygotowane i na takie ewentualności. Jeśli ktoś chciał mieć własny, osobny pokój ? jak to nie raz bywało w przypadku przyjeżdżającyc h par ? pomagali znaleźć miejsce w hotelu, w którym opłaty były odpowiednie do możliwości finansowych klientów.
Biuro również nie może brać odpowiedzialnoś ci za to, że ktoś decyduje się na przyjęcie pracy (która tak naprawdę mu się nie podoba) tylko dlatego, że kończą mu się pieniądze. Choć i w takich przypadkach ? jeśli pracownik szczerze mówi o powodach swojej decyzji - starają się o wyrozumiałość, zapewniając, że w sytuacji, gdy rzeczywiście praca nie będzie mu odpowiadać, to po miesiącu próby i po uprzednim powiadomieniu biura może z niej zrezygnować i skorzystać z innej ofery. Mając na uwadze dobro pracownika zawsze doradzali, by jednak starał się on ten miesiąc wytrzymać, by ?wpadło? mu do kieszeni te przysłowiowe ?parę groszy?.
Pani S. zwraca uwagę, iż szczerość klientów w kontaktach z pracownikiem biura pomaga rozwiązać wiele problemów i to z korzyścią dla obu stron. Wiele osób przyjeżdżającyc h do pracy na sezon letni ukrywa fakt, iż przyjechało tylko na 2-3 miesiące. W momencie zbliżania się zaplanowanego terminu wyjazdu wymyślają historie o chorobach, na które nagle zapadł któryś z członków rodziny i natychmiast opuszczają swoje stanowisko, stawiając tak pracodawcę, jak i zobowiązane względem niego biuro w niezręcznej sytuacji. Tymczasem, gdyby powiedzieli o tym wcześniej lub nawet w momencie, kiedy stanęli na progu biura, możnaby było wszystko zorganizować tak, by wilk był syty i owca cała. Zorientowane w sytuacji biuro w momencie zbliżania się terminu wyjazdu przygotowałoby inną osobę na ?podmianę? i problem zostałby rozwiązany bezkonfliktowo.
Niestety, pracownicy pomimo ciagłego informowania ich i zapewniania o tym, że zawsze mogą zrezygnować z pracy, jeśli im ona nie odpowiada, tylko muszą wcześniej powiadomić o tym biuro, wciąż nagminnie znikają bez wcześniejszego uprzedzenia o podjętej decyzji. Ma to poważne skutki zwłaszcza w przypadkach, kiedy pracują jako opiekuni osób obłożnie chorych. W jednej z takich sytuacji pracodawca za nagłe opuszczenie niepełnosprawne j starszej kobiety nie wypłacił pracownicy pieniędzy. Prawdopodobnie opuściła ona mieszkanie pod pretekstem udania się po chleb i już więcej nie wróciła. Pani S. szczerze przyznaje, że dała owej kobiecie drugą szansę, czyli zatrudnienie w innym miejscu, ale odmówiła wstawiennictwa i pomocy w odzyskaniu kwoty, należnej za pracę u poprzedniego pracodawcy. To była forma kary za nieodpowiedzial noś ć, w wyniku której starsza osoba na długie godziny została pozostawiona samej sobie bez żadnej opieki.
Pani S. wyjaśnia również jedną z kwestii, dotyczącą umów pracy. Podkreśla, że biuro nie podpisuje umowy o pracę z pracownikiem, ale z pracodawcą, zobowiązując się do zapewnienia mu pracownika na okres 6 miesięcy. Według pani S. jest to korzystne dla pracownika, gdyż w przypadku, gdy nie jest on zadowolony z warunków panujących w miejscu zatrudnienia nie jest zmuszony wytrzymać tam przewidziany w umowie okres czasu. To jest już problem biura, jak się wywiąże ze swoich zobowiązań. (Przy okazji pani S.potwierdza, że pracodawca ma obowiązek zapłacić za bilet tylko pierwszej osobie, która będzie u niego pracować. Każda kolejna osoba, która jedzie na zastępstwo sama już opłaca koszty podróży.)
Wynika jednak z tego pewne ograniczenie, a mianowicie brak prawnej podstawy dochodzenia swoich praw w przypadku istnienia jakichkolwiek roszczeń pod adresem pracodawcy ? chociażby wtedy, kiedy nie płaci on ubezpieczenia. Pani S. przyznaje, że w takiej sytuacji możliwości biura są znacznie ograniczone i co najwyżej może ono pośredniczyć jako tłumacz w negocjajcach. Wynika to z tego, że obowiązek ubezpieczenia pracownika spoczywa na pracodawcy, a nie na agencji pośrednictwa. Jeśli się on z tego obowiązku nie wywiązuje, pracownik powinien otrzymać od niego dodatkowe pieniądze lub zgłosiś ten fakt w IKA lub na komendzie policji.
Osoby posiadające polskie renty lub emerytury są objęte należnym im z tego tytułu ubezpieczeniem także za granicą, więc w ich przypadku problem ten nie jest tak istotny.
Pani S. twierdzi, że każda osoba, która po raz pierwszy przekracza progi biura, w którym ona pracuje, jest dokładnie informowana o tym, czego może się spodziewać w miejscu pracy, jakie ma prawa w przypadku problemów, jakie są zwyczaje i różnice kulturowe w Grecji i jakie sytuacje mogą z tego wynikać. Nigdy w żadnym przypadku i nikogo nie zostawiają bez pomocy, zawsze w miarę swoich możliwości reagują na wszelkie sygnały od swoich podopiecznych. Pomimo tego jednak polscy pracownicy wciąż są niezadowoleni: skarżą się, opuszczają bez uprzedzenia miejsca pracy, a wśród kobiet nie rzadkie są przypadki problemów alkoholowych. Według mnie ci ludzie nie myślą logicznie i za dużo wymagają. Sami nie wiedzą czego chcą. Inne nacje - jak na przykład Bułgarki albo Rosjanki - mniej wymagają. Polacy zazwyczaj chcą sobie stworzyć swój własny dom u kogoś i czyimś kosztem...

Gordyjski węzeł
Przez tyle lat istnienia problemu związanego z pośrednictwem pracy wciąż wiele kwestii nie zostało rozwiązanych. Sprawa nielegalnego pobierania opłat od pracowników za pomoc w znalezieniu pracy nie podlega tu żadnym dywagacjom z zakresu jej słuszności lub niesłuszności. Słuchając jednak argumentów stron stojących na obu przeciwstawnych krańcach konfliktu i dotyczących innych niż ?haracz? aspektów ma się dziwne wrażenie, że prawda jest w pewnym sensie połowiczna i gdzieś po środku. Czy jest szansa na to, że znikną wszystkie antagonizmy i ludzie z ufnością i bez obawy będą ze sobą współpracować w zgodzie z prawem i ogólnoludzkimi zasadami współżycia? A może już zawsze będą ? jak mówi pani S. - dobre i złe biura i dobrzy i źli ludzie..? Wszystko zależy od tego, na jakich ludzi się ?trafi? ? konkluduje podczas telefonicznej rozmowy pani J.. I myślę, że odnosi się to zarówno do agencji pośrednictwa pracy, jak i pracodawców czy pracowników...
Inną sprawą jest, że istnieją różne instytucje odpowiedzialne za kontrolę biur pośrednictwa pracy. Niestety, można odnieść wrażenie, że zapomniały one o swoim obowiązku, zostawiając sprawy ich własnemu biegowi. Skala swobody w dowolności traktowania klientów, łamanie przepisów, a także często brak poszanowania dla elementarnych praw pracownika to sprawa, którą powinny się zająć odpowiednie organy państwa, grecka prasa i usankcjonowany konstytucyjnie niezależny urząd Rzecznika Praw Obywatelskich.

Elżbieta Sobina

Z Rzecznikiem Praw Obywatelskich można się skontaktować w następujący sposób:
telefonicznie: 0801 11 25000 (bezpłatnie przez 24 godziny na dobę)
210 728 9600 (od poniedziałku do piątku w godzinach 8.30 ? 14.00)
faxem: 210 729 2129
drogą pocztową: Hatzigianni Mexi 5, T.K. Ateny
poprzez e-mail: communication@s ynigoros.gr
Więcej informacji ? także w języku polskim ? na stronie internetowej www.synigoros.gr